• Waterwijk 45+ - FCW-SCM 45+ 3-1

    21 oktober. Twee weken geleden werden we hier verbouwereerd overmeesterd in onze eerste stappen in de wereld van het 7 tegen 7 voetbal en met een fikse nederlaag retour afzender gezonden. Vorige week werden we getrakteerd op een nederlaag in Houten en vandaag kregen we een tweede kans in onze derde uitwedstrijd tegen het immer bevlogen en geduchte Waterwijk. Tot onze grote blijdschap hadden we een heuse kleedkamer voor onszelf; inclusief een passende sleutel om het geheel onbezorgd te kunnen achterlaten tijdens ons wekelijkse ontspanningsuurtje. De teamgenoten uit Almere, Abcoude, Bosnië en Syrië gingen rechtstreeks en de rest op eigen gelegenheid of in uitgedokterde carpoolvorm. Onze Engelse voetbalprofessor was weer fit genoeg om ons te vergezellen, en enkele anderen hadden nog wat naweeën van de mannengriep. Het was meteen duidelijk dat we al wat ervaring hadden opgedaan in de eerste wedstrijden, want we liepen veel minder doelloos zoekende op het veld en we waren al wat gewend aan de aangepaste spelregels. We speelden jaren van links naar rechts en nu van voren naar achteren; dat is even wennen. Waterwijk was minder fanatiek in de openingsfase als een week of twee terug en wij wisten elkaar behoorlijk fijn te vinden met de bal. Onze licht grijzende leider sloeg het tafereeltje vanaf de zijlijn instemmend gade en zal dat ook blijven doen omdat zijn geblutste opgeblazen knie een lelijke streep door zijn glanzende carrière heeft gezet. We zijn uiteraard verheugd dat hij voor ons de lijnen blijft uitzetten en ons vanaf zijn denkbeeldige coachvak tot grote hoogte wil blijven opzwepen. Ondanks dat beide teams aan elkaar gewaagd waren kregen wij het meeste vat op de kans op een voorsprong. Toch was het opwindende verbazing die overheerste toen we daadwerkelijk in ons voordeel de stand wisten te wijzigen. De veldbezetting leek goed verzorgd en doordacht en de kansen volgden elkaar op. Toch kreeg ook Waterwijk in de loop van het treffen de nodige kansen. Hoewel ze het in het begin lastig hadden tegen de opdringerige bezoekers (ja, wij!) kregen ze toch terloops wat meer speelruimte en zodoende wat meer grip op de wedstrijd. De vermoeidheid kwam bij ons aankruipen en dat resulteerde in wat onzuiverheden en verminderde passie om ongeremd aan de strijd deel te nemen. Omdat Waterwijk wat meer ruimte kreeg en de bal strategisch kon rondspelen kwamen ze steeds vaker in de buurt van onze capabele goalie. Toch troffen wij ook vaker het zijnet dan ons lief was en wellicht had wat veldoverzicht de kansen kunnen keren. Waterwijk speelde het slimmer en had een wat langere adem (lees: nog meer rust in het spel) waardoor zij uiteindelijk de wedstrijd enigszins geflatteerd naar zich toe trokken. Wel moet worden vermeld dat het ronddartelende gele fluitenkruidje overduidelijk aandelen had in de thuisclub. Naast serieuze overtredingen floot hij ook voor elk buitelpartijtje van Waterwijk en wanneer een spits van ons een afdruk van een paar noppen in zijn enkel cadeau kreeg, dan wuifde hij het weg als een futiliteit van ondergeschikt belang. Dat soort mensen zijn van grote waarde voor een club en we moeten blij zijn dat ie zijn vrije zaterdagmiddag  opoffert in het subjectieve belang van zijn cluppie. En uiteindelijk moeten we misschien ook wel vaststellen dat het wellicht voor een niet te onderschatten deel aan ons zelf lag. Toch overheerste het goede gevoel en de wetenschap dat er meer in had gezeten. De douche was mirakels en het bier werd gewaardeerd. We kijken met vertrouwen vooruit en worden wekelijks meer vertrouwd met het fenomeen 7 tegen 7 en dan ook nog eens vijfenveertigplus. Alles sal reg kom.  

    Vaste verslaggever Frans

    7 okt: Waterwijk 45+ - SC Muiden/FCWeesp 45+    5-1

    Wij zijn vermoedelijk het laatste elftal eh zevental dat de competitie voor deze jaargang is begonnen. Na een ruime ontwenningsperiode is het even wennen aan het nieuwe spelconcept. Na - sinds de jongste jeugd ?? decennialang elf tegen elf te hebben uitgeoefend zijn we dit jaar min of meer gedwongen om op een half veld 7 tegen 7 te proberen. Dat is niemand zijn zonde of schuld, maar door een gebrek aan actieve werkelijke 45+ spelers kunnen we dit jaar niet anders dan een stapje terug te nemen. In de praktijk betekent dat een paar stapjes erbij, want deze vorm van zaalvoetbal buiten is behoorlijk intensief en inspannend. Omdat er minder spelers zijn binnen het halve veld kan niemand zijn snor meer drukken. Dat is misschien niet zo’n handige uitspraak aangezien we niet zoveel snorren in het team hebben. Qua inzet zat het in ieder geval wel snor, maar dat het wennen was is wel gebleken. Waterwijk had al 2 wedstrijden achter de rug, dus die hadden een voorsprong in dat opzicht. Wij waren duidelijk nog een beetje op zoek naar ons plekje in het veld en wie nou waar precies moest staan en opereren. Ook was al snel helder dat een kleine verslapping grote gevolgen kon hebben. We hielden aardig stand, maar onze tegenstanders waren wat gewiekster en net iets meer ervaren. We waren blij verrast door de aangetrokken versterkingen; die duidelijk hun mannetje stonden onder de spreekwoordelijke lat en daarvoor. Het omkleden voor de wedstrijd was licht chaotisch aangezien we geen kleedkamer kregen toegewezen, maar een locker waar onze tassen na het omkleden en tijdens de wedstrijd in verstopt mochten worden. Uiteindelijk vonden we toch een ontsloten kleedkamer waar we ons tussen de gras- en consumptieresten van onze voorgangers mochten omkleden. Althans, dat deden we maar gewoon, aangezien de gang en de buitenlucht nog minder comfortabel waren voor een striptease. Wellicht hadden we ons vooraf iets beter moeten laten voorlichten over de aangepaste 7x7 regels, maar het werd nergens onaangenaam. Het enige minder leuke moment was de onvrijwillige botsing tussen twee gedreven spelers die onze nestor een zwellende en verkleurende knie opleverde die hem het verder spelen onmogelijk maakte. Pijnlijk jammer. De scheidsrechter in Paaskuikengeel deed zijn best om het spel naar eer en geweten te leiden en merkte dat het ontbreken van assistent scheidsrechters een beroep deed op de eerlijkheid van de 2 teams in het veld. Op een enkel vraagtekentje na ging dat eigenlijk heel goed en soepeltjes. De nieuw aangewaaide keeper bleek een openbaring voor de lat (hij was te lang om er veilig onder te kunnen staan) en hij was er mede verantwoordelijk voor dat onze eerste wedstrijd niet in een deprimerende afstraffing uitmondde. Nadat Waterwijk een ruime marge had bekokstoofd en wij na een geoliede aanval een keer hadden tegen gescoord namen de poldermannen wat gas terug. Het eerste half uur stond hun gashendel vol open, dus het zou zo maar kunnen dat bij hen ook de verzuring toesloeg. We kregen wat aanvalsruimte en enige kansjes maar we wisten dat nog niet uit te buiten en succesvol te benutten. Het gevoel overheerst echter dat we echt wel beter kunnen en ook zullen! De competitie tot de winterstop is klein, en naast Waterwijk treffen we Houten, NVC en Altius en sommigen wat vaker dan de anderen. Over 14 dagen staan we weer bij Waterwijk op de stoep; ook dat zal even wennen zijn. Tegen de ras optimisten die maar blijven gillen dat 7 tegen 7 ouwe lantarenpalenvoetbal is zou ik zeggen??.probeer het eens! In ons veteranenhart spelen we (nog) liever elf tegen elf op een heel veld, maar we zijn blij dat we in ieder geval elke week onze gezamenlijk energie op ludieke wijze kwijt kunnen tegen lotgenoten. De meeste van de vandaag geïncasseerde tegengoals waren het directe gevolg van te traag handelen en persoonlijke fouten; maar die momenten zullen zeker minder worden. Ook was het geen verrassing dat je gerust enkele reservespelers mee kan nemen op het mobiele wedstrijdformulier, want gezien de leeftijd en de staat van onderhoud is een krasje snel opgelopen. En als je gehinderd wordt door een pijntje, een echte blessure of gewoon buiten adem bent dan is het fijn als er iemand buiten de lijnen staat die je leed wil verzachten en de honneurs wil waarnemen. Volgende week een iets andere opstelling in het veld tegen Houten en dan weer naar de polder. Ik vind het nu al leuk!      

    Vaste verslaggever Frans