• SC Muiden/FC Weesp 45+ - NVC 45+ 5-1

    Zaterdag 17 februari

    Na twee meedogenloze pakjes slaag waren de flamboyante vijfenveertigplussers wel toe aan een ommekeer vandaag. Met nog wat afzeggers in de week ervoor en zelfs een hapering op de dag zelf waren we toch compleet genoeg om te starten. In het vorige halve seizoen hadden we NVC slechts éénmaal getroffen - toevalligerwijs ook thuis op de Bredius in Muiden ?? en dat was na een aangename pot ingetogen voetballen op een eervolle balansuitslag geëindigd van 2-2. Dat geeft de burger moed en er werd gesproken over het ruiken van een kans.

    Hoewel we geen arbiter in origineel KNVB kostuum tot onze beschikking hadden werden er toch vrijwilligers gevonden die bereid waren om zo nu en dan op de fluit te blazen en de schijn te wekken dat ze de leiding hadden. Althans, dat was het vooraf ingecalculeerde plan. Het bleek echter nodig om iets dominanter de leiding op te eisen en het spel enige sturing te geven, aangezien niet elke bezoeker even goed bleek om te kunnen gaan met sportieve tegenslag. Waarschijnlijk had ook NVC even aan een kans geroken, maar door goed combinatievoetbal bleek hun ambitieuze verzet al snel gebroken. Daar waar we vaak met stuifzand in de ogen doorrennen tot we het hek van de omheining of een muur van verdedigers tegenkomen, besloten we nu geregeld over te spelen naar een medespeler in een betere uitgangspositie en zowaar dat gaf resultaat. Hoewel het spel amicaal begon in gepaste vriendschappelijkheid namen de kleine overtredingen van de bezoekers toe na mate de teller aan de voor hun de verkeerde kant opliep. Dat ging geregeld gepaard met afbrekende kritiek bij de gasten onderling en dat komt het spel zelden ten goede. Uiteraard zijn we zelf ook geen koorknapen, maar de indruk werd gewekt dat de man met de fluit objectief aan de rem trok als wie dan ook zich over de grens waagde. Een beetje mopperen, zeuren en ventileren van ongenoegen hoort een beetje bij de ouwe zemelaars, maar één bezoekend sujet maakte het geregeld wel heel ongepast bont. Bij elke scheidsrechterlijke beslissing tegen uitte hij luidkeels zijn ongenuanceerde ongenoegen tot een ieders verbazing. Jammer genoeg waren zijn teamgenoten niet bij machte om op treden tegen deze zure regen; zodat uiteindelijk de scheidsrechter de klaagmuur tot de orde riep. Dat was tegen het zere been; waarschijnlijk opgelopen tijdens één van zijn talrijke onnodige overtredingen op zijn gastheren, wat hij luidkeels betwiste. Zijn laatste stukje volkstoneel was rond het laatste fluitsignaal en zo eindige een zonnige overwinning toch wat in de schemer.

    Gelukkig wist de Veteranencrew met een hapje en enkele drankjes de stemming weer om te buigen en het bleef nog lang gebroederlijk gezellig. Ineens was in het donker naar huis fietsen niet erg meer. Nu een paar weken rust; hopelijk doet het ons meer dan goed. Vijf-één; lekker hoor!     

    Frans