• SC Muiden/FC Weesp 45plus - Waterwijk: 4-4

    Als je onze indrukwekkende erelijst bekijkt door de jaren heen, die gesierd wordt door kleine verliespartijen, desastreuze slachtpartijen, hier en daar een gelijkspel en incidenteel een degelijke zege, dan is elk punt te koesteren. Als je dan twee weken op rij een gelijkspel binnensleept dan ben je lekker bezig. Althans, die indruk zouden we kunnen wekken. Vorige week na een achterstand terug geknokt naar een gelijkspel en vandaag gelijk spelen tegen Waterwijk, alwaar we twee maanden geleden nog vrij kansloos zijn afgedroogd, hoera, hulde en hoezee.

    Met wat legale assistentie van onze collega veteranen, door afwezigheid van enkele bouwstenen en wat deelnemers met pittige pijntjes, waren we weer compleet genoeg om dwars te gaan liggen. Vooral onze aanval was versterkt waardoor er hoop gloorde om ons doelsaldo enigszins uit het slop te kunnen trekken. En dat leek te gaan lukken! Er was ook weer een vrijwilliger bereidt gevonden om als lopende rechter op te treden, maar in plaats van dat deze functionaris passend met alle egards tegemoet werd getreden vonden enkelen het toch weer nodig om zich verbaal te misdragen of onnodig de stervende zwaan uit te hangen. Een betreurenswaardige instelling en uitvoering, maar bovenal volstrekt ridicuul. Buiten deze wolk voor de zon werd er de eerste helft alleraardigst gecombineerd, gecoacht, positioneel gebreid en voetballend geschaakt dat het een lieve lust was. De eerste de beste kans van één van de tijdelijke aanwinsten resulteerde meteen in een doeltreffend succesje en de voorsprong was een feit. Natuurlijk deed ook Waterwijk pogingen om ons te pijnigen, maar met vereende krachten werden deze kansjes vaak geëlimineerd nog voor het echt gevaarlijk werd. En als ze dan toch in zicht kwamen van onze doelman dan hield deze actieve lijnbewaker met handen en voeten onze belangrijkste zone schoon en vrij. We scoorden nog wat en met 3-0 in de achterzak mochten we gaan loten wie de thee mocht gaan halen.

    Maar zoals het hoort ging dat bijna als vanzelf en de thee was al snel op beide plaatsen van bestemming. Met een mooie voorsprong in het boekje smaakt thee ineens een stuk beter. Drie-nul; kat in het bakje. Uit ervaring weten we echter dat we de tweede helft veelal de kat in het zakje opdoemt, dus was het zaak om de gelederen gesloten te houden en de kaas bij voorkeur zonder gaten. We konden het elkaar niet genoeg op het hart drukken, al is het in het zeven tegen zeven eigenlijk doodsimpel. Bij balbezit fladder je naar een plaats op het veld waar je grote vrijheid treft waardoor teamgenoten de onbedwingbare drang krijgen om je aan te spelen en bij balverlies concentreer je je op twee zaken. Niet onbelangrijk is plaats van de bal, want daarmee schijnt men te kunnen scoren en anderzijds kiest met een willekeurige tegenstander van bedwingbaar formaat en wijkt niet van zijn zijde. Als men dan ook nog enige inzet toont om het gekozen slachtoffer sportief in de weg te lopen en het leven te verzuren dan is er zo maar een redelijke kans op succes. Helaas had niet iedereen deze ongeschreven boodschap helder op zijn netvlies. Bij enkelen leek het alsof ze op de meubelboulevard een nieuw dressoir aan het uitkiezen waren of zich openlijk verbaasde over de van wintersport teruggekeerde voorjaarszon in plaats van zich druk te maken over de aanvallende aspiraties van onze bezoekers. En het zou me niets verbazen als er in de Waterwijkers een spoortje Duits bloed te vinden is, want ze blijven aandringen tot het laatste fluitsignaal. Konden wij dat maar opbrengen. De eerste helft hadden we als team met gezamenlijke inzet het tij telkens kunnen keren, maar de tweede helft werd de strijd weer wat ongelijk. Misschien is het een gebrek aan conditie, misschien is het geen Duracell, misschien denken sommigen dat het met 3-0 een gelopen strijd is, maar het kakte gemoedelijk allemaal nogal in. De rollen waren omgedraaid en we lieten ons gedwee de gevreesde loer draaien. Van 3-0 naar 4-4 en met een zucht van verlichting het eindsignaal verwelkomen; het was geen onverdeeld succes.

    Toch vonden een aantal na de spoelbeurt nog de kracht om met elkaar de uiteenlopende visies op het spelletje te delen met een fris glaasje in de hand. Volgende week een weekje vrijaf om eieren te zoeken en dan mogen we weer. Ik ben er bij!  Dank aan de hulptroepen van vandaag..

    Frans