• Voetbalblabla

    Muiden/Weesp Veteranen 45+ - Parkstad 2-2

    Op deze wat druilerige herfstzaterdag waarop ook de wind zich liet gelden was ik blij verheugd met het sympathieke vorstelijke vervoer naar de Bredius Driehoek. Ver na afloop en thuiskomst voelde ik aan mijn getergde lijfje dat ik mijn dubbele best weer had gedaan in een helft actieve deelname. Ook mijn teamgenoten hebben zich weer vol passie en enthousiasme ingezet en eigenlijk hoort dat ook zo. Succes komt zelden vanzelf. Vooraf heerste het gevoel dat we een drukke intense middag zouden krijgen omdat Parkstad de huidige koploper is in onze ervaren competitie der nestors. Daarnaast wisten we uit het verleden dat Parkstad doorgaans bestaat uit fysiek sterke en watervlugge manschappen met een exotisch tropische achtergrond waarvan het geboortejaar nauwelijks te gissen is. Gelukkig geven resultaten uit het verleden geen garantie voor het heden. Onze leiders hadden de grootste moeite om een degelijke opstelling te boetseren aangezien er vrijwel dagelijks rood of groen licht kwam voor wat betreft wie er nou wel of niet beschikbaar was. Men nam spontaan een vakantiedag op of men gaf aan dat kwetsuren het spelen dermate zouden hinderen dat deelname als hinderlijk ervaren zou kunnen worden. Ons grootste zorgenkind en voor de leiding de grootste uitdaging was het wegvallen van onze gelouterde keeper vanwege medische redenen inclusief verbandmiddelen. Gelukkig was een capabele knalgele vervanger rap gevonden en keerde de rust enigszins terug in het kamp. Het duurde wel even voor de complexe tactische structuur vruchten begon af te werpen, maar het was weer een knap staaltje pionnenschuiven. Daarnaast hadden we de beschikking over een echte, jeugdige en gediplomeerde leidsman die ons vooraf in een rondo’tje even meenam in het blikveld van een leidsman en ons terloops doceerde over het tonen van respect voor zowel de fluitist als voor elkaar en kennelijk was dat zinvol want op wat minuscule akkefietjes na verliep het treffen vlekkeloos. Later bleek dat deze duizendpoot ook achter de bar zijn deuntje kon meefluiten wat veel bewondering zaaide. Vanzelfsprekend was de charmante bar- en keukenbezetting ook weer van grote culinaire waarde, waardoor ook voor en na de wedstrijd everybody happy was. Elke vrijwilliger is natuurlijk goud waard en wie de man op respectabele leeftijd heeft gespot die na afloop vrijwel zelfstandig drie ballen uit de sloot of het weiland viste en daarnaast alle cornervlaggen onder zijn arm meetorste wist meteen dat hier edelstenen rondlopen. En als ik de ooit witte broekjes van de spelers na afloop tegen het licht zou houden dan zou de washeldin ook in aanmerking moeten komen voor een Oscar. Ondertussen werd er ook gevoetbald. Parkstad bleek niet overdreven jeugdig, maar ze waren wel heer en meester in de eerste helft. Ze waren bewegelijk, snel en handig en we kwamen geregeld een paar stapjes te kort. Omdat men bereidt was de mouwen voor elkaar op te stropen en we elkaar coachten in plaats van neersabelden konden we hun fel gewenste succes lange tijd verijdelen. Helaas kwamen we toch op achterstand door een op afstand onbegrijpelijke destructieve defensieve dip. De bal passeerde in ieder geval de doellijn en dat was de arbiter niet ontgaan. De thee bracht enige verwarming na deze ijskoude douche. Het voelde als een hamerslag omdat we wel degelijk kansen hadden gehad maar wat ongelukkig waren in de afronding. De leiding besloot in de rust in te grijpen. Niet omdat het team dan per definitie sterker zou worden, maar meer omdat de drie bankzitters ook een kans geboden moest worden. De achterliggende psychologische effecten worden mogelijk nog nader geanalyseerd, maar om de een of andere reden bleken de verse paardenkrachten een positieve uitwerking te hebben op het spel. Toch viel de gevreesde 0-2. Na diverse malen oceanen van ruimte geboden te hebben aan de snel accelererende aanvallers van Parkstad schoof de bal, mogelijk nog wat van richting veranderd, buiten het bereik van de doelman tegen de touwen. Hoe zouden we hier bovenop komen? Het antwoord kwam! Een bal van afstand van Mr. Muiden zelf vloog over het goedgemutste keepertje van Parkstad onder de lat binnen waardoor het verschil werd verkleind. Parkstad bleef aanvallen maar er ontstond meer ruimte voor tegengas. Na een snelle uitval met overzicht en gebrek aan zelfzuchtigheid kreeg onze tropische troef een niet te missen kans en bracht ons op gelijke hoogte. In de fase daarna hadden beide ploegen kans op de winst maar bleef het bij een remise. Na een paar wedstrijden dramatisch rommelen mocht deze wedstrijd weer gezien worden. Volgende week met vertrouwen naar Baarn op een wat afwijkend tijdstip. Ik hoop dan zo veel mogelijk afhakers weer te mogen begroeten. Er werd nog uitvoerig en langdradig gezellig na geborreld en diepzinnig geĆ«valueerd.

    Frans