• SC Muiden/FC Weesp 45+ - AFC 6-4.  De beste eerste helft en de slechtste tweede helft in een zonnige ambiance met vrolijke bedrijvigheid in de directe nabijheid. Dat zou zo maar de beknopte weergave van deze wedstrijd kunnen zijn. Nadat we de verrichtingen hadden bewonderd van onze makkers van de 35+ die roemloos ten onder gingen tegen Zuidvogels mocht de uitgebreide selectie van de 45+ eens gaan aanvoelen wat voor vlees AFC deze jaargang in hun kuip had. Het bleek vooral suddervlees te zijn want nergens begon het te spetteren. Met een trio licht geblesseerden die er voor kozen om een atv-dag te nemen qua actief voetbal, maar er uiteraard wel bij waren om hun teamgenoten naar grote hoogten te dirigeren vanaf de zijlijn of het terras en een wat zwaarder gekneusde aanwinst die zich bereidt had verklaard om als arbiter te fungeren, hadden we toch nog een kwintet troeven op de bank en dolend op het terrein. AFC had de eerste helft werkelijk niets in te brengen en hun bijdrage ?? naast wat kundig pingelwerk en positiespel - bestond uit een paar soort van schoten op goal waar onze capabele Kermit geen moment van in de war was. De thuisploeg bouwde geregeld goed op van achteren uit, er waren bereikbare bewegelijke middenvelders en met veel overspelen kwamen we meer dan eens in de zone waar de punten te verdienen waren. Hoewel het veldoverwicht onthutsend groot was ging er toch ook nog heel veel nou niet bepaald van een leien dakje. Zoals gebruikelijk maakten we het ons zelf niet altijd even gemakkelijk en stierven aanvallen door slappe passes, verkeerde keuzes en teveel zelf willen doen. Een rollende bal is al gauw sneller dan een lopende speler en onze bankgoeroe noemde dit verschijnsel onlangs nog postbodevoetbal. U vraagt niet, maar we komen toch bezorgen. Kennelijk is een snelle pass enigszins passé. Natuurlijk was het in fases ook verfrissend plezierig om te zien dat we elkaar wel makkelijk konden vinden en met een behendig steekspel de gerenommeerde Amsterdamsche Football Club met regelmaat zoek speelden en tot wanhoop dreven. Zo werd er maar liefst een keer of 5 gescoord voor de Crewthee. In de rust wisselde de scheidsrechter zijn armzalige fluitje in voor een kerngezond exemplaar en was daarna beter te volgen wanneer hij het kleinood inzette. Na de thee zonder kaakje zorgde een vanaf de tribune onbegrijpelijk te volgen wellus/nietus (buitenspel?)situatie voor de 6-0. Na wat consternatie en beheerste tumult ging het festijn verder en met zo’n ruime marge kon ons weinig meer gebeuren. Ok, een penalty tegen vanwege een door de arbiter geconstateerde onregelmatigheid gaf de gasten hun eregoal. Maar daar zou het dan toch wel zo’n beetje bij moeten blijven. Maar nee! Muiden/Weesp suste steeds verder in slaap, werd huizenhoog favoriet in slordig slap balspel en ineens begreep niemand de ander meer. AFC had nog steeds weinig slagkracht, maar kennelijk voldoende om vervelend vaak onnodig tegen te scoren en zo de stand tot 6-4 terug te brengen. Op dat moment betrapte ik mezelf erop dat ik de scheidsrechter vanaf de zijlijn begon te smeken om af te fluiten. Niet alleen omdat de winst in gevaar dreigde te komen, maar vooral omdat het vertoonde spel pijn deed aan mijn gerepareerde ogen. De grote leider was na afloop content met de 3 punten en wilde verder geen lelijk woord horen over zijn volgelingen. Dat kenmerkt een groot leider. Van horen zeggen en beelden op Social Media werd duidelijk dat het met alle drie de seniorenteams die na de lunch thuis speelden nog lang luidruchtig gezellig was op het (overdekte) terras van het strandpaviljoen.
    Frans