• FC Weesp/SC Muiden Veteranen 45+  – Altius: 1-12. 

    Het is geen verslag van een wedstrijd die ooit op de eerste dag van december is gespeeld, maar 1-12 slaat toch echt op de uitslag. Zonder de uitstekende doelman was het waarschijnlijk op een fiasco uitgelopen; nu bleef het gelukkig bij een blamage. Altius bleek niet meer het gezapige oude mannen groepje waar we in de 7 tegen 7 matches nog relatief aardig partij aan konden bieden als hun handige spits een atvtje had; maar dit team bleek te bestaan uit allemaal handige en vooral bewegelijke spelers die ons regelmatig het Muidense bos instuurde. Voor mij was het zeker geen slechte wedstrijd. Ik begon op de bank, ik eindigde op de bank en tussendoor had ik nogal moeite om van de bank af te komen. Kortom ik was een toeschouwer in voetbaltenue. Sommige spelers smeekten me om hun plaats op het veld in te nemen, maar gezien het wedstrijdverloop en een oude kwetsuur in combinatie met spaghettibenen beviel met me uitstekend in het najaarszonnetje. Onze leider voelde zich gedwongen om als arbiter op te treden omdat niemand anders bereid was om de fluit ter hand te nemen. En iedereen die een poging doet om een veteranenwedstrijd te leiden verdient bij voorbaat mijn lof en respect. Hoewel we zo maar op 1-0 kwamen door onze Syrische dwarrelaar en gedurende de wedstrijd nog een paar kansjes creëerden hadden we eigenlijk niets te vertellen tegen deze tegenstander van formaat. Natuurlijk hadden we een enigszins geïmproviseerd team gezien het feit dat een derde deel van ons team niet aanwezig of niet in staat om op te treden was. Fijn is het dan om wat gelouterde spelers achter de hand te hebben die graag meevechten tegen de bierkaai. Altius kreeg alle ruimte om lekker te ballen en omdat ze niet stil bleven staan en hun tempo iets hoger lag dan die van de thuisploeg hadden ze consequent een aantal afspeelmogelijkheden of kaatsten ze de bal wat heen en weer binnen hun gelederen. Altius speelde in het frisoranje en wij in het blauw. Oranje en oranje wisten elkaar goed te vinden en blauw en oranje ook. Blauw en blauw wat minder en dat maakte het er allemaal niet gemakkelijker op. Het gebrek aan inzicht gaf ons weinig uitzicht en het was al snel zichtbaar dat we eens zouden zwichten. Zij waren aan de bal en wij stonden er bij en keken ernaar. Of we keken verbouwereerd naar elkaar als de bal weer eens naar de middenstip getransporteerd moest worden. Meer dan drie keer overspelen naar spelers met hetzelfde shirt bleek een hele opgave en als het als eens lukte dan volgde er geregeld een ouderwetse peer naar voren. Die belandde steevast op de borst, het dijbeen of een schoen van oranje en blauw moest alle zeilen weer bijzetten om de score dragelijk te houden. Aan de inzet lag het weer niet, want een ieder deed zijn best om naar eer en vermogen zijn kiezelsteentje bij te dragen. Ze waren gewoon beter al had de uitslag best iets mooier in proportie kunnen zijn. Het mocht niet zo zijn. Na een half uurtje ballen kregen de meesten al zin om de nederlaag weg te spoelen van de buiten- en van de binnenkant. Maar als echte kerels hebben we tot het bittere einde gestreden alvorens we ons op het gerstenbitter storten. De charmante Veteranencrew regelde de afdeling bier en 0.0 en daarnaast de overheerlijke rendangrookworst. Onder het genot van deze plaatselijke specialiteiten werden onze leiders in het vochtige zonnetje gezet voor hun niet aflatende enthousiasme en inzet in het vorige seizoen en werd de hoop uitgesproken dat ze het dit jaar ook weer volhouden. Het zal een slijtageslag worden, maar  met de derde helft hebben ze toch wekelijks iets om naar uit te kijken. Wat zou het gezellig zijn als meer teamgenoten de moeite zouden nemen om gezamenlijk het glas te heffen op de verwerking van de prestaties op het veld. Ik heb weer kunnen constateren dat ik volgende week met een gerust hart een 1ste of een 2de helftje kan meehobbelen. En de 3de helft ben ik zeker van de partij.