• Muiden/Weesp Veteranen  45+ - SCW 45+              3-1

    Het windje was fris, maar de zon scheen baldadig en de lente leek weer op echte ouderwetse lente. En dan is het altijd aangenaam vertoeven rond het strandpaviljoen dat dienst doet als gedeelde thuisbasis. Vorige week was een delegatie van de veteranen in Rijsenhout door SCW diep teleurgesteld en met een 4-0 nederlaag heengezonden. Dat lag aan de scheidsrechter, aan de fratsen van Trump, de hoogte van het gras, aan de Beurs van Botswana, aan de ondergrond, aan de blindgangers in Laos, aan de jetlag van de reis en aan de koers van de Belgische Frank, maar natuurlijk niet aan het mogelijk iets minder goed verzorgde voetbal. Vandaag zouden de heren dat wel even gaan rechtzetten want de geflatteerde nederlaag van pakweg een dag of zeven geleden had natuurlijk nooit in de digitale boeken mogen belanden.  

    Onder leiding van een sportieve vrijwilliger die zo heldhaftig was om alleen bewapend met een fluitje de strijd in goede banen te sturen konden we rond lunchtijd aftrappen. SCW verscheen in het rood op het veld, dus de partijen waren goed van elkaar te onderscheiden. Er werden dan ook weinig ballen in de verkeerde voeten bezorgd. Wel werden er vele ballen richting de vijandelijke linies afgevuurd, maar deze werden zonder al te veel inspanning of geestelijke problemen onschadelijk gemaakt. De keeper bleek handig en bedreven in het vangen van ballen die door de lucht kwamen aanwaaien en  we moesten echt uit een ander vaatje gaan tappen als we onze sportieve wraak voor de pijnlijke nederlaag van een week geleden concreet gestalte wilden gaan geven.  Met regelmaat werd er goed en redelijk snel gecombineerd en kwam de tegenstander er nauwelijks aan te pas. Dan schoven we wat op richting het goede doel en zo kwamen we ook op voorsprong toen een duveltje uit een doosje tot ieders verrassing ineens voor de keeper opdook en tot zijn eigen verrassing de bal keurig achter dezelfde keeper in het doel deponeerde.

    Dat combinatievoetbal ging een aantal keren vrij aardig al bleef het wat achter in de afronding.  Onbeschrijfelijke missers waren er aan beide kanten. Maar met hetzelfde gemak werd het spel ook regelmatig ineens onverklaarbaar vertraagd en leek het wel Walking Football. Met teveel spelers aan de verkeerde kant van de bal, alle vrijheid voor de meest gevaarlijke spelers van SCW en een wat haperende buitenspelval, gekoppeld aan een wegzakkend energieniveau. Op die momenten werden de gasten gevaarlijk en lieten we ze gastvrij terugkomen in de wedstrijd. Door alle vrijheid op die momenten en de daarbij geboden ruimte kon een aanvaller van de gasten van enige afstand uitgebreid mikken en de bal buiten bereik van onze grabbelkikker succesvol in het doel krullen.  

    Met 1-1 naar de siësta en ook vast enigszins gecoördineerd overleg over hoe het nu verder moest in de tweede helft om een nieuwe zeperd af te wenden. Na wat kleine omzettingen door de plaatselijke leiding, wat tactisch minder handige omzettingen aan SCW kant en een bekertje groene Sanne thee speelden beide teams de andere kant op. Dat wende snel en het spel was identiek aan de eerste helft. Prachtige vloeiende combinaties werden naadloos afgewisseld met risicovolle hakjes, balletjes achter standbeentjes om en hopeloos geknoei in de drukte. Gelukkig bracht een mooie vloeiende aanval de bevrijdende voorsprong met complimenten voor de betrokkenen voor het oog hebben voor elkaar en zich niet blind starend op de goal. De derde goal heb ik even gemist omdat ik op mijn kop boven een sloot hing om het leven van een afgedwaalde bal te redden, maar ik hoorde dat ook dit geldige doelpunt van grote schoonheid was. Toch een lekkere overwinning in de pocket. Volgende week naar AFC; dat wordt alweer de laatste uitwedstrijd van dit seizoen. Hopelijk is iedereen er dan weer bij.   

    Frans