• Weesp/Muiden 45+ - TOG: 2-0. 

    Hoewel mijn hart nog steeds tegenstribbelt hebben mijn hoofd, lijf en leden overeenstemming bereikt. Stoppen met competitiewedstrijden is beter voor allen. Natuurlijk werd deze beslissing wat makkelijker door het samengaan van beide veteranenteams waardoor we nu een spelerslijst hebben van ongekend luxe omvang. Meekwakkelen is leuker dan toekijken, maar ook dit went hopelijk weer. Aangezien de reservebank vrij vol zat heb ik me voor deze gelegenheid op een frisse plastic tuinstoel  gevleid naast de overkapping. Aangezien we er met de komst van een aanzienlijke hoeveelheid vaardige voetballers zeker niet zwakker op geworden zijn en de thuiswedstrijd tegen een mede degradatiekandidaat op het programma stond ben ik er eens lekker voor gaan zitten. Althans in hoeverre je lekker kan zitten op een frisse plastic tuinstoel op een winderige herfstdag. Stiekem verwachtte ik dat we veel sterker zouden zijn en ik hoopte dat we geen gênant ruime overwinning zouden boeken in een ongelijke éénrichtingsverkeer voorstelling. Mijn vrees bleek ongegrond en van ongezonde krachtsverhoudingen was geen enkele sprake. Daar waar sommigen bang waren dat enkele ouderen buiten de sinterklaasboot zouden vallen door hun mogelijk w at mindere spel stonden juist deze spelers op en bewezen op inzet en wilskracht hun volwaardige deelname.  Het is grappig hoe snel sommige patronen herkenbaar worden. Welke speler foetert op zijn medespelers als gevolg op het eigen matige optreden; welke speler loopt in de valkuil van de semiprofessionele overtreding omdat ie balverliefd is en wat moeite heeft om het geliefde leder in te leveren bij een medespeler; welke speler loopt onnodig hectometers de verdedigingssluis van de tegenstander in en is dan teleurgesteld dat ie geen afspeelmogelijkheden meer over heeft; welke speler voelt feilloos aan wanneer het spel vooral niet te vertragen of te versnellen maar het tegenovergestelde doet; welke speler stort bij knullig balverlies ter aarde omdat ie hoopt dat de scheidsrechter medelijden heeft en een vrije trap toekent en waar zitten de beste stuurlui? Enfin, TOG bleek een aardig voetballend team met een voor sommigen verwarrend tenue, met binnen hun gelederen enkele spelers die duidelijk beter waren dan de rest en enkele emotiebommetjes. Maar dat zou net zou goed voor de thuisploeg kunnen gelden. 1-0 was wat krap voor de thee, maar het was een heuse voorsprong en om die reden alleen al te koesteren. Hoewel de keeper iets minder te doen had dan vorige week in het drassige Purmerend was het toch weer nuttig dat hij onder de lat stond om zo nu en dan een bal op te rapen of een beetje te duiken. Nadat in de tweede helft de 2-0 viel hadden we eigenlijk door moeten drukken en ons doelsaldo wat op moeten krikken. Het tweede doelpunt kwam een beetje uit de lucht vallen, zeker voor de verbouwereerde keeper aan de overkant. Hij werd gepasseerd met een geplaatste boogbal die bijna iedereen verraste behalve de schutter. Ik verdenk hem ervan dat hij het met opzet deed. Omdat we er niet in slaagden om de 3-0 te maken werden sommigen ondanks de kou enigszins verhit. Dat leidde tot een beetje trieste duwpartijtjes, lege zinloze discussies en onvriendelijk naar gedoe. Er waren geen momenten die het verdiende om in het boekje van de scheidsrechter te belanden, maar echt leuk werd het niet meer. Ik vond het dat ook aangenaam dat de wedstrijd was afgelopen en we ons mochten onderdompelen in de warme zorg van het kantineteam. Gelukkig wist onze geluidsman hoe je een fijn muziekje uit de boxen kon toveren zodat de mobiele brigade alle smartfoons terug deed in de beschutting en er langzaam een soort bescheiden overwinningsfeestje ontstond. Het bleek nog wat onwennig, maar een volgende keer gaan we vast los. Het is fijn om nu echt één grote happy veteranenfamilie te zijn.

    Fransoos