• Augustus 2019

    Dertig stralende gezonde ogen kijken me nieuwsgierig aan. Ze komen hier maar voor één ding en dat is voetballen. Vier meiden ken ik nog van vorig jaar; de rest is allemaal nieuw. De meesten hebben het Nederlands dames elftal zien schitteren op het WK en dromen wellicht zelf ook van een heldenrol. Niks zo aanstekelijk als een goed voorbeeld! 
     
    We beginnen de eerste training. Het is al snel duidelijk; over tactiek zullen we nog maar niet beginnen. Eerst maar eens de ‘basics’. Kappen, dribbelen, schieten, aannemen, ze moeten het allemaal nog leren. Maar de bereidwilligheid is groot. 
    De eerste competitiewedstrijd is schrikken. Staan ‘mijn kleintjes’ ineens  tegenover ‘ervaren teams’ van meiden van 12 en 13 jaar, soms wel 2 koppen groter. Het fysieke verschil is groot. We worden weggespeeld. 
    Daarna volgen meerdere partijen waar we dik het onderspit delven; uitslagen met dubbele cijfers zijn geen zeldzaamheid.  

    Winterstop 
    Half januari staan ze allemaal weer vrolijk op het veld. Het fanatisme en de dadendrang is er nog. Een goed teken, ze hebben er weer zin in. We dagen elkaar uit. Hoe vaak kun je een bal hooghouden, 10x? OK, op het eind van het seizoen lukt je dat 50x. Elke training zijn ze 10 minuten eerder en staan ze te oefenen. Op de what’s app groep zie ik regelmatig dat ze in hun vrije tijd afspreken bij het veldje bij Argus. Lekker ballen met elkaar. De progressie is zichtbaar. Ik kan ondertussen ook al over tactiek beginnen. 
    We zijn ingedeeld in een nieuwe poule; dat geeft nieuwe kansen. De eerste wedstrijd, 5-1 verloren. Dat geeft hoop; we hebben gescoord! En de 2e helft hebben we eigenlijk met 1-0 gewonnen. Daarna tegen één van de koplopers, 3-0. Met rust stond het 1-0. We moesten daarna  met 10 meiden verder. We vochten als leeuwinnen, het spel was goed, maar ja, de tegenstander prikte er toch nog 2 in. Weer verloren. 
     

    Zaterdag 8 februari 7.40 uur 
    Een prachtige maan schijnt ons tegemoet tegenover de parkeerplaats bij FC Weesp. Slaperige ogen kijken me tegemoet. The Voice of Holland leeft in Weesp en daar hebben de meesten naar zitten kijken. Om 9.00 uur trappen we af in Utrecht, bij Zwaluwe; die hebben alleen nog maar gewonnen tot nu toe. Zal zwaar worden. 
    Ik zie onze meiden dribbelen, kappen en draaien. Ik zie ze passen, driehoekjes maken. Ze schieten op goal en ze verdedigen aan de binnenkant, zodat de tegenstander nauwelijks kansen krijgt. Het veld wordt breed gehouden als het moet en er wordt overgespeeld. Het wordt 1-0. We staan voor! Dat is ons nog niet overkomen. Het wordt 2-0 en bij rust is het zelfs 3-0.  
    De tweede helft worden we moe; de tegenstander zet aan en een kwartier voor het einde wordt het 3-1. Er volgt nog een goal. Wij krijgen ook kansen, maar om 10.15 uur is het Wonder van Weesp geschiedt, we hebben gewonnen. Chantal Janszen had het een dag eerder al voorspeld bij The VoiceIk heb ondertussen sterk het gevoel dat de komende tijd inderdaad nog grotere Wonderen gaan gebeuren in Weesp! 

     

    John van Nijnatten 
    Coach MO13 

    foto's in het fotoalbum meiden